www.zefe.eu.org

DYREKTYWA RADY 1999/31/EC
z dnia 26 kwietnia 1999 r.
w sprawie ziemnych składowisk odpadów


Aneksy


RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

mając na względzie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego Artykuł 130, paragraf (s), ust. (1),
mając na względzie propozycję Komisji1,
mając na względzie Opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
działając zgodnie z procedurami ustanowionymi w Artykule 189, paragraf (c) Traktatu3,

  1. Zważywszy, że Rezolucja Rady z dnia 7 maja 1999 roku4, dotycząca polityki w dziedzinie odpadów wychodzi na przeciw temu strategicznemu dokumentowi Komisji oraz wspomaga go i zaprasza Komisję do zaproponowania kryteriów i norm w zakresie unieszkodliwiania odpadów na składowiskach;

  2. Zważywszy, że Rezolucja Rady z 9 grudnia 1996 roku dotycząca polityki w zakresie odpadów zakłada, że w przyszłości, na całym obszarze Wspólnoty, należy prowadzić tylko bezpieczną i kontrolowaną działalność obejmującą składowiska;

  3. Zważywszy, że należy zachęcać do zapobiegania wytwarzaniu odpadów, do ich recyklingu i odzyskiwania, podobnie jak należy zachęcać do stosowania materiałów i energii z odzysku w celu chronienia zasobów naturalnych i zapobiegania bezproduktywnemu wykorzystywaniu ziemi;

  4. Zważywszy, że w dalszym etapie należy poświęcić uwagę zagadnieniom spalania odpadów komunalnych i odpadów innych niż odpady niebezpieczne, a także kompostowaniu odpadów, uzyskiwaniu metanu z biomasy oraz przetwarzaniu zbagrowanych osadów ściekowych;

  5. Zważywszy, że w ramach zasady "zanieczyszczający płaci", należy między innymi uwzględniać wszelkie szkody w środowisku spowodowane przez ziemne składowiska odpadów;

  6. Zważywszy, że tak jak w przypadku każdego innego rodzaju przeróbki odpadów, składowanie odpadów do ziemi powinno podlegać właściwemu monitoringowi oraz gospodarce w celu zapobieżenia zarówno jego potencjalnym ujemnym skutkom w środowisku jak i ryzyku dla zdrowia człowieka, a także w celu zmniejszenia tych skutków i ryzyka;

  7. Zważywszy, że konieczne jest podejmowanie właściwych środków w celu uniknięcia porzucania, hałdowania i niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów; oraz zważywszy, że w związku z tym, musi istnieć możliwość monitorowania terenów składowisk w odniesieniu do substancji zawartych w składowanych tam odpadach; zważywszy również na to, że substancje te powinny do możliwie najwyższego stopnia, oddziaływać tylko w sposób przewidywalny;

  8. Zważywszy, że zarówno ilość jak i szkodliwy charakter odpadów planowanych do składowania w ziemi należy obniżać tam, gdzie to jest potrzebne; zważywszy również, że należy ułatwiać operacje prowadzone z odpadami oraz zachęcać do odzyskiwania odpadów; oraz zważywszy, że należy przeto zachęcać do stosowania procesów przeróbki odpadów, w celu zapewnienia, aby składowanie odpadów do ziemi było spójne z celami niniejszej Dyrektywy; zważywszy także, że w definicji przeróbki odpadów zawiera się ich sortowanie;

  9. Zważywszy, że w toku eliminowania odpadów, Państwa Członkowskie powinny być zdolne do stosowania zasad bliskości i samowystarczalności, zarówno na poziomie krajowym jak i ogólnowspólnotowym, zgodnie z Dyrektywą Rady 75/442/EEC z dnia 15 lipca 1975 roku o odpadach5; zważywszy że, w realizacji celów niniejszej Dyrektywy należy je wdrażać poprzez ustanowienie właściwej, zintegrowanej sieci zakładów unieszkodliwiania odpadów, opartej o wysoki stopień ochrony środowiska;

  10. Zważywszy, że dysproporcje pomiędzy normami technicznymi procesu unieszkodliwiania odpadów poprzez ich składowanie do ziemi, a związanym z tym obniżeniem kosztów eksploatacyjnych, mogłyby powodować zwiększenie unieszkodliwiania odpadów w urządzeniach charakteryzujących się niższym standardem ochrony środowiska i w ten sposób tworzyć potencjalnie poważne zagrożenia dla środowiska, wynikające zarówno z transportowania odpadów na nieuzasadnienie dalekie odległości jak i ze stosowania niewłaściwych praktyk w zakresie unieszkodliwiania odpadów;

  11. Zważywszy, że istnieje zatem konieczność ustanowienia na poziomie władz Wspólnoty norm technicznych w zakresie składowania odpadów do ziemi, w celu uchronienia, zachowania i poprawy jakości środowiska we Wspólnocie;

  12. Zważywszy, że istnieje konieczność jasnego określenia wymagań, jakie muszą spełniać tereny składowisk, dotyczących ich lokalizacji, przygotowania, zarządzania, kontroli, sposobów zamykania działalności eksploatacyjnej oraz środków zapobiegawczych i ochronnych, które należy podejmować w obliczu wszelkich zagrożeń dla środowiska, zrówno w perspektywie krótko- jak i długoterminowej, a zwłaszcza przeciw zanieczyszczeniu wód podziemnych przed infiltracją odcieków przedostających się do gruntu ze składowiska;

  13. Zważywszy, że wobec powyższego istnieje potrzeba posiadania jasnej klasyfikacji zarówno ziemnych składowisk odpadów jak i rodzajów odpadów, które mogą być przyjmowane na składowisk różnych klas;

  14. Zważywszy, że tereny tymczasowego składowania odpadów powinny spełniać wymagania Dyrektywy 74/442/EEC;

  15. Zważywszy, że odzyskiwanie odpadów obojętnych lub odpadów innych niż odpady niebezpieczne, które prowadzi się w oparciu o Dyrektywę 75/442/EEC i według jej postanowień, może formalnie nie być działalnością unieszkodliwiania odpadów poprzez ich składowanie do ziemi, a to bądź z przyczyny sposobów ich wykorzystania w pracach prowadzących do odzyskiwania odpadów, lub do prac wypełnienia składowiska, albo dla potrzeb budowlanych;

  16. Zważywszy, że należy podejmować środki w celu zmniejszenia tworzenia się gazowego metanu na ziemnych składowiskach odpadów, na rzecz między innymi obniżenia globalnego ocieplenia, poprzez zmniejszanie wolumenu składowanych do ziemi odpadów ulegających biodegradacji oraz wdrażanie wymagań wprowadzających kontrolę gazu powstającego na składowisku ziemnym;

  17. Zważywszy, że środki podejmowane w celu zmniejszanie wolumenu składowanych do ziemi odpadów ulegających biodegradacji, powinny mieć na celu również zachęcanie do odrębnego gromadzenia odpadów, które ulegają biodegradacji, ich sortowania, odzyskiwania i recyklingu;

  18. Zważywszy, że z przyczyny szczególnych cech metody unieszkodliwiania odpadów poprzez ich składowanie do ziemi, istnieje potrzeba wprowadzenia specjalnej procedury wydawania pozwoleń eksploatacyjnych dla wszystkich klas składowisk ziemnych, zgodnej ogólnymi wymaganiami na udzielanie licencji, ustanowionymi już w Dyrektywie 75/442/EEC i z ogólnymi wymaganiami ustanowionymi w Dyrektywie 96/61/EC, dotyczącymi zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli6; zważywszy że, zgodność lokalizacji składowiska z takim pozwoleniem, przed rozpoczęciem operacji unieszkodliwiania, musi być zweryfikowana w toku kontroli przeprowadzonej przez kompetentny organ;

  19. Zważywszy, że w każdym przypadku, należy przeprowadzić sprawdzenie, czy dane odpady można umieścić na danym składowisku ziemnym, do którego są one przeznaczone, zwłaszcza w odniesieniu do odpadów niebezpiecznych;

  20. Zważywszy, że w celu zapobiegania zagrożeniom dla środowiska, istnieje potrzeba wprowadzenia jednolitej procedury odbioru odpadów na składowisku w oparciu o procedury klasyfikowania odpadów, jakie mogą być dopuszczane na składowiska ziemne różnych kategorii, w tym w szczególności, potrzeba standaryzowanych wartości granicznych; zważywszy, że w tym celu, w terminie umożliwiającym wdrożenie niniejszej Dyrektywy, musi zostać ustanowiony spójny i standaryzowany system charakteryzowania odpadów, pobierania ich próbek i ich analizy; zważywszy, że kryteria odbioru odpadów muszą mieć specyficzny charakter, zwłaszcza w odniesieniu do odpadów obojętnych;

  21. Zważywszy, że wówczas, gdy takie metody analityczne lub wartości dopuszczalne, niezbędne w celu charakteryzowania odpadów, będą w toku ustanawiania, Państwa Członkowskie mogą dla potrzeb niniejszej Dyrektywy utrzymywać lub opracowywać własne, krajowe listy odpadów, jakie można będzie dopuszczać lub nie dopuszczać na składowisko, bądź mogą one określić kryteria, a w tym wartości graniczne, podobne do tych, które zostały określone w niniejszej Dyrektywie, w celu ustanowienia jednolitej procedury odbioru odpadów;

  22. Zważywszy, że w przypadku pewnych odpadów niebezpiecznych, w celu ich dopuszczenia na składowisko przeznaczone do unieszkodliwiania odpadów innych niż odpady niebezpieczne, kryteria odbioru powinny zostać opracowane przez komitet techniczny;

  23. Zważywszy, że istnieje potrzeba ustanowienia powszechnych procedur monitorowania w toku zarówno fazy eksploatacyjnej składowiska ziemnego jak i fazy poeksploatacyjnego nadzoru technicznego nad składowiskiem, w celu zidentyfikowania wszelkich możliwych ujemnych wpływów na środowisko, jakie może powodować to składowisko oraz podejmowania właściwych środków korekcyjnych;

  24. Zważywszy, że istnieje potrzeba określenia zarówno czasu jak i sposobu zamknięcia eksploatacji składowiska ziemnego oraz obowiązków i odpowiedzialności operatora w danym terenie, w okresie poeksploatacyjnego nadzoru technicznego;

  25. Zważywszy, że tereny składowisk ziemnych, które zostały zamknięte przed terminem transpozycji niniejszej Dyrektywy nie powinny podlegać jej postanowieniom w zakresie procedury zamykania składowisk;

  26. Zważywszy, że przyszłe warunki eksploatacyjne istniejących składowisk ziemnych należy regulować w celu podejmowania niezbędnych środków, w określonym czasie, na rzecz ich dostosowania do niniejszej Dyrektywy w oparciu o plan przygotowania danego terenu pod składowisko;

  27. Zważywszy, w przypadku istniejących składowisk ziemnych, których operatorzy, zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi równoważnymi postanowieniom Artykułu 14 niniejszej Dyrektywy, jeszcze przed jej wejściem życie złożyli dokumentację, o której mowa w Artykule 14, paragraf (a) niniejszej Dyrektywy, których kontynuowanie eksploatacji dopuścił kompetentny organ, nie ma ani potrzeby ponownego składania takiej dokumentacji, ani ponownego dopuszczania ich do eksploatacji przez kompetentny organ;

  28. Zważywszy, że operator powinien złożyć właściwe gwarancje, bądź to w formie zabezpieczenia finansowego, bądź w innej, równoważnej postaci, w celu zapewnienia, że wszystkie zobowiązania wynikające z pozwolenia zostaną przezeń wypełnione, w tym zobowiązania dotyczące procedury zamykania składowiska ziemnego i poeksploatacyjnego nadzoru technicznego nad składowiskiem;

  29. Zważywszy, że należy podjąć środki w celu zapewnienia, aby cena unieszkodliwiania odpadów na składowisku ziemnym pokrywała wszystkie koszty wynikające z jego uruchomienia i eksploatacji oraz w możliwie najwyższym stopniu, pokrywała zarówno złożone przez operatora gwarancje finansowe lub równoważne, jak i szacunkowy koszt zamknięcia danego terenu oraz koszt niezbędnego poeksploatacyjnego nadzoru technicznego nad nim;

  30. Zważywszy, że w przypadku gdy kompetentny organ uważa, że dane składowisko ziemne może nie stanowić zagrożenia dla środowiska w okresie dłuższym, niż pewien okres, wymiar szacunkowych kosztów, które mają być włączone do ceny pobieranej przez operatora, można ograniczyć do tego okresu;

  31. Zważywszy, że niezbędne jest zapewnienie właściwego stosowania postanowień niniejszej Dyrektywy na całym obszarze Wspólnoty oraz, że zarówno przeszkolenie operatorów składowisk ziemnych i ich załóg jak i pozyskana przez nich wiedza zapewni im potrzebne kwalifikacje;

  32. Zważywszy, że Komisja musi ustanowić standardową procedurę odbioru odpadów na składowisku ziemnym oraz ustalić standardową klasyfikację odpadów, jakie mogą być dopuszczane na to składowisko w oparciu o procedury komisyjne ustanowione w Artykule 18 Dyrektywy 75/442/EEC;

  33. Zważywszy, że dostosowywanie do postępu w nauce i technice zarówno Aneksów do niniejszej Dyrektywy jak i standaryzowanych metod monitoringu, pobierania próbek i wykonywania analiz, musi odbywać się w oparciu o jednolitą procedurę komisyjną;

  34. Zważywszy, że Państwa Członkowskie muszą realizować regularną sprawozdawczość do Komisji Europejskiej w zakresie wdrażaniu niniejszej Dyrektywy, kładąc szczególny nacisk na krajowe strategie, które mają być ustalone w myśl Artykułu 5; zważywszy, że w oparciu o tę sprawozdawczość Komisja będzie zdawać sprawę Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Europy,


PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1
Cel ogólny

  1. Mając na uwadze spełnienie wymagań zawartych w Dyrektywie 75/442/EEC, a zwłaszcza w jej Artykułach 3 i 4, celem niniejszej Dyrektywy, poprzez zastosowanie ostrych wymagań techniczno-eksploatacyjnych dotyczących odpadów i składowisk ziemnych, jest zapewnienie środków, procedur i wskazówek służących sprawom zapobiegania i obniżania w możliwie najwyższym stopniu, negatywnych skutków w środowisku, a w szczególności w zakresie zanieczyszczenia wód powierzchniowych, wód podziemnych, gleb i powietrza, jak również w środowisku ogólnoświatowym, łącznie z uwzględnieniem efektu cieplarnianego, a także sprawom wszelkiego ryzyka dla zdrowia ludzi, wynikającego z składowania odpadów do ziemi, podczas całego cyklu życia składowiska ziemnego.

  2. W odniesieniu do technicznych charakterystyk składowisk ziemnych, niniejsza Dyrektywa, w zakresie takich składowisk, do których stosuje się Dyrektywę 96/61/EC, zawiera odnośne wymagania techniczne w celu zastosowania ogólnych wymagań tej Dyrektywy w konkretnych warunkach. Odnośne wymagania Dyrektywy 90/61/EC będą traktowane jako spełnione, jeżeli zostały spełnione wymagania niniejszej Dyrektywy.


Artykuł 2
Definicje

Dla potrzeb niniejszej Dyrektywy:

  1. "odpady" znaczy substancje lub obiekty objęte Dyrektywą 75/442/EEC;

  2. "odpady komunalne" znaczy odpady z gospodarstw domowych, jak również inne odpady, które ze względu na ich charakter lub skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych;

  3. "odpady niebezpieczne" znaczy wszelkie odpady, określone w Artykule 1, paragraf (4) Dyrektywy Rady 91/689/EEC z dnia 12 grudnia 1991 roku w sprawie odpadów niebezpiecznych7;

  4. "odpady inne niż odpady niebezpieczne" znaczy odpady, które nie są objęte powyższym paragrafem (c);

  5. "odpady obojętne" znaczy odpady, które nie ulegają żadnym istotnym przemianom fizycznym, chemicznym lub biologicznym. Odpady obojętne są nierozpuszczalne, niepalne i nie wchodzą w żadne reakcje fizyczne, ani chemiczne, nie ulegają biodegradacji i nie wpływają niekorzystnie na żadną inną materię, z którą kontaktują się w sposób, który mógłby spowodować zaistnienie zanieczyszczenia środowiska lub uszczerbku dla zdrowia człowieka. Ogólna zdolność do ługowania odcieków i ogólna zawartość substancji zanieczyszczającej w tych odpadach, a także ekotoksyczność ich odcieku musi być nieznaczna a w szczególności nie powinna ona stanowić zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych i/lub wód podziemnych;

  6. "składowanie pod ziemią" znaczy składowanie w urządzeniu do stałego składowania odpadów w dużych zagłębieniach geologicznych, takich jak kopalnie soli lub potasu;

  7. "składowisko ziemne" znaczy miejsce unieszkodliwiania odpadów, służące do ich składowania na powierzchni gruntu lub w gruncie (tzn. pod ziemią), w tym:

    -
    składowiska do wewnętrznego unieszkodliwiania odpadów (tzn. składowisko ziemne, na którym wytwórca odpadów prowadzi unieszkodliwianie odpadów we własnym zakresie na miejscu ich wytworzenia) oraz

    -
    składowisko stałe, tzn. składowisko funkcjonujące ponad jeden rok, które wykorzystuje się w celu przejściowego składowania odpadów;

    z wyłączeniem:

    -
    urządzeń, w których odpady są wyładowywane, w celu umożliwienia ich przygotowania do dalszego transportu na miejsce odzyskiwania, przeróbki lub unieszkodliwienia;

    -
    jako zasada ogólna, składowania odpadów przez okres poniżej trzech lat przed ich odzyskaniem lub unieszkodliwieniem;

    -
    składowania odpadów przez okres poniżej jednego roku przed ich unieszkodliwieniem;

  8. "przeróbka" znaczy procesy fizyczne, termiczne, chemiczne lub biologiczne, łącznie z sortowaniem, zmieniające charakterystykę odpadów w celu zmniejszenia ich wolumenu lub obniżenia ich niebezpiecznego charakteru, które ułatwiają operowanie odpadami lub zwiększają ich odzysk;

  9. "odciek" znaczy płyn, który przesiąka przez składowane odpady i wydostaje się poza obręb składowiska, bądź też utrzymuje się w obrębie składowiska;

  10. "gaz składowiskowy" znaczy ogół wszystkich gazów generowanych przez odpady znajdujące się na terenie składowiska;

  11. "eluat" znaczy roztwór uzyskany w wyniku laboratoryjnego testu na ługowanie;

  12. "operator" znaczy osoba prawna lub fizyczna, która jest odpowiedzialna za teren składowiska zgodnie z wewnętrzną legislacją Państwa Członkowskiego, w którym gdzie znajduje się dane składowisko; osoba ta może zmieniać się w poszczególnych fazach, poczynając od przygotowawczej, aż do fazy poeksploatacyjnego nadzoru technicznego;

  13. "odpady ulegające biodegradacji" znaczy wszelkie odpady ulegające rozkładowi tlenowemu lub beztlenowemu, takie jak odpady żywności i odpady ogrodnicze oraz papier i karton;

  14. "posiadacz" znaczy wytwórca odpadów albo osoba fizyczna lub prawna, w której posiadaniu znajdują się dane odpady;

  15. "wnioskodawca" znaczy osoba, która złożyła wniosek o wydanie, na mocy niniejszej Dyrektywy, pozwolenia na prowadzenie składowiska ziemnego;

  16. "organ kompetentny" znaczy taki organ, który Państwa Członkowskie wyznaczyły jako organ odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków wynikających z niniejszej Dyrektywy;

  17. "odpady płynne" znaczy wszelkie odpady w stanie ciekłym, w tym ścieki, z wyłączeniem osadów ściekowych;

  18. "osiedle izolowane" znaczy osiedle,

    -
    które liczy nie więcej niż 500 mieszkańców (miasta lub wioski) oraz nie więcej niż pięciu mieszkańców na kilometr kwadratowy; oraz

    -
    którego odległość do najbliższej aglomeracji miejskiej, o zaludnieniu co najmniej 250 mieszkańców na kilometr kwadratowy, wynosi co najmniej 50 km, lub które przez znaczną część roku kalendarzowego, z powodu trudnych warunków meteorologicznych, ma trudne połączenia drogowe z takimi najbliższymi aglomeracjami.


Artykuł 3
Zakres

  1. Państwa Członkowskie będą stosować niniejszą Dyrektywę do wszelkich składowisk ziemnych, zgodnie z definicją określoną w Artykule 2, paragraf (g).

  2. Bez uszczerbku dla istniejącego prawa Wspólnoty, z zakresu działania Dyrektywy wyłącza się:

    -
    rozrzucanie osadów ściekowych na glebie w celu jej użyźnienia lub kultywacji, w tym szlamu kanalizacyjnego i osadów z oczyszczalni ścieków oraz podobnej materii,

    -
    stosowanie odpadów obojętnych nadających się do wykorzystania na składowisku w pracach mających na celu odzyskanie odpadów, lub wypełnienie składowiska odpadami, lub w pracach budowlanych;

    -
    składowanie osadów innych niż osady niebezpieczne na pobrzeżach małych dróg wodnych, z których zostały one zbagrowane, a także składowanie w wodach powierzchniowych osadów innych niż osady niebezpieczne, w tym osadów dennych ze zbiorników wodnych i podglebia,

    -
    składowanie nie zanieczyszczonej gleby lub odpadów obojętnych innych, niż odpady niebezpieczne, powstałych w wyniku prac poszukiwawczych, wydobywczych, przeróbki i składowania zasobów mineralnych jak również z eksploatacji kamieniołomów.

  3. Bez uszczerbku dla Dyrektywy 75/442/EEC, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że składowanie odpadów innych niż odpady niebezpieczne, które zostaną określone przez Komitet utworzony na podstawie Artykułu 17 niniejszej Dyrektywy, innych niż odpady obojętne, powstałych w wyniku prac poszukiwawczych, wydobywczych, przeróbki i składowania surowców mineralnych jak również z eksploatacji kamieniołomów oraz tych które są składowane w sposób zapobiegający zanieczyszczaniu środowiska i szkodzie na zdrowiu człowieka, może być wyłączone spod postanowień Aneksu I do niniejszej Dyrektywy, w jego punktach 2, 3.1 i 3.3.

  4. Bez uszczerbku dla Dyrektywy 75/442/EEC, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że części lub całość Artykułów 6, paragraf (d), 7, paragraf (i), 8, paragraf (a), ustęp (iv), 10, 11, paragraf (1), ust. (a), (b) i (c), 12, paragraf (a) i (c), Aneks I, punkty 3 i 4, Aneks II (z wyjątkiem punktu 3, poziom 3, i punktu 4) oraz Aneks III, punkty 3 do 5, niniejszej Dyrektywy, nie stosują się do:

    1. terenów przeznaczonych na składowiska ziemne odpadów innych niż odpady niebezpieczne lub odpadów obojętnych, o całkowitej pojemności składowisk obsługujących wyspę nie przekraczającej 15.000 ton, lub w przypadkach, gdy roczny odbiór odpadów nie przekracza 1.000 ton, jeżeli na wyspie funkcjonuje tylko jedno składowisko i gdy jest ono przeznaczone wyłącznie dla odpadów wytwarzanych na tej wyspie. Po całkowitym wyczerpaniu takiego składowiska, każde nowe składowisko utworzone na tej wyspie będzie spełniać wymagania niniejszej Dyrektywy;

    2. terenów przeznaczonych na składowiska ziemne w osiedlach izolowanych odpadów innych niż odpady niebezpieczne lub odpadów obojętnych, jeżeli teren danego składowiska jest przeznaczony tylko dla odpadów wytwarzanych przez takie osiedle izolowane;

    Nie później niż po upływie dwóch lat, począwszy od daty określonej w Artykule 18, paragraf (1), Państwa Członkowskie przedstawią Komisji listę wysp i osiedli wyłączonych, które są wyłączone spod przepisów niniejszej Dyrektywy. Komisja opublikuje taką listę wysp i osiedli wyłączonych.

  5. Bez uszczerbku dla Dyrektywy 75/442/EEC, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że składowanie pod ziemią, o którym mowa w Artykule 2, paragraf (f) niniejszej Dyrektywy może być wyłączone spod postanowień Artykułu 13, paragraf (d) i z Aneksu I, punkt 2, za wyjątkiem pierwszego podejścia, punkty od 3 do 5 oraz z Aneksu III, punkty 2, 3 i 5, niniejszej Dyrektywy.


Artykuł 4
Klasy składowisk ziemnych

Każde składowisko ziemne zostanie zaliczone do jednej z następujących klas składowisk:

-
składowisko odpadów niebezpiecznych,
-
składowisko odpadów innych niż odpady niebezpieczne,
-
składowisko odpadów obojętnych.


Artykuł 5
Nie dozwolone odpady i nie dopuszczalna przeróbka na składowiskach

  1. Państwa Członkowskie, nie później niż dwa lata po upływie terminu określonego w Artykule 18 paragraf (1), przygotują swoje krajowe strategie na rzecz wdrożenia obniżania wytwarzania odpadów ulegających biodegradacji, kierowanych na składowiska ziemne oraz i powiadomią Komisję o tej strategii. Strategia ta powinna obejmować środki służące osiągnięciu celów określonych niżej w paragrafie 2, poprzez zwłaszcza recykling i kompostowanie odpadów, produkcję biogazu oraz odzyskiwanie materiałów i energii. W ciągu 30 miesięcy po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Europy raport przedstawiający ogół strategii krajowych.

  2. Taka strategia zagwarantuje, że:

    1. w okresie nie dłuższym niż 5 lat, po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), kierowane na składowiska odpady komunalne, które ulegają biodegradacji, muszą zostać zredukowane do 75% (wagowych) całkowitej masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 roku, lub w ostatnim roku poprzedzającym rok 1995, dla którego są osiągalne standaryzowane dane EUROSTATU;

    2. w okresie nie dłuższym niż 8 lat, po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), kierowane na składowiska odpady komunalne, które ulegają biodegradacji, muszą zostać zredukowane do 50% (wagowych) całkowitej masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 roku, lub w ostatnim roku poprzedzającym rok 1995, dla którego są osiągalne standaryzowane dane EUROSTATU;

    3. w okresie nie dłuższym niż 15 lat, po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), kierowane na składowiska odpady komunalne, które ulegają biodegradacji, muszą zostać zredukowane do 35% (wagowych) całkowitej masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji wytworzonych w 1995 roku, lub w ostatnim roku poprzedzającym rok 1995, dla którego są osiągalne standaryzowane dane EUROSTATU;

    Dwa lata przed terminem, o którym mowa w powyższym paragrafie (c), w oparciu o raport Komisji dotyczący praktycznych doświadczeń uzyskanych przez Państwa Członkowskie w toku realizacji celów ustanowionych w powyższych paragrafach (a) i (b), Rada dokona weryfikacji powyższych celów, jeśli stosowne, na podstawie propozycji prowadzącej bądź do potwierdzenia, bądź do zmiany tego celu, na rzecz zapewnienia wysokiego stopnia ochrony środowiska.

    Państwa Członkowskie, które w roku 1995 lub w ostatnim roku poprzedzającym rok 1995, dla którego są osiągalne standaryzowane dane EUROSTATU, złożyły na składowiskach ziemnych ponad 80% zgromadzonych własnych odpadów komunalnych, mogą przesunąć osiągnięcie celów ustalonych w paragrafach (a), (b) i (c) o okres nie dłuższy niż cztery lata. Państwa Członkowskie, które zamierzają skorzystać z niniejszego postanowienia, poinformują zawczasu Komisję i swojej decyzji. Komisja poinformuje o tych decyzjach inne Państwa Członkowskie i Parlament Europejski.

    Wdrożenie warunków ustalonych w poprzednim ustępie, w żadnych okolicznościach nie może prowadzić do osiągnięcia celów ustalonych w paragrafie (c) w terminie późniejszym niż cztery lata po upływie terminu określonego w paragrafie (c).

  3. Państwa Członkowskie podejmą środki na rzecz nie dopuszczania na składowiska ziemne następujących odpadów:

    1. odpady płynne;

    2. odpady które, w warunkach składowiska ziemnego są wybuchowe, korozyjne, utleniające, łatwo palne lub palne, stosownie do definicji określonej w Aneksie II do Dyrektywy 91/689/EEC;

    3. odpady szpitalne lub inne odpady kliniczne powstające w zakładach medycznych i weterynaryjnych, mające charakter zakaźny, stosownie do definicji (właściwość H9 w Aneksie III) określonej w Dyrektywie 91/689/EEC oraz odpady mieszczące się w kategorii 14 (Aneks I.A) tej Dyrektywy;

    4. całe opony używane, po dwóch latach, po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), z wyłączeniem opon stosowanych jako materiał do robót inżynierskich oraz zniszczone opony używane, po pięciu latach, po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1) (z wyłączeniem w obu tych przypadkach opon rowerowych i opon o średnicy zewnętrznej powyżej 1.400 mm);

    5. wszelkie inne rodzaje odpadów, które nie spełniają kryteriów dopuszczenia określonych w Aneksie II.

  4. Zabronione jest rozcieńczanie lub sporządzanie mieszanek odpadów z zamiarem doprowadzenia do spełnienia kryteriów dopuszczenia odpadów na składowiska ziemne.


Artykuł 6
Odpady przyjmowane na składowiska różnych klas

Państwa Członkowskie podejmą środki w celu:

  1. umieszczania na składowiskach ziemnych tylko takich odpadów, które podlegają przeróbce. Ten warunek może nie stosować się do odpadów, których przeróbka nie jest wykonalna technicznie, jak też do wszelkich innych odpadów, w przypadku których taka przeróbka nie mieści się w określonych w Artykule 1 celach niniejszej Dyrektywy, dotyczących obniżenia bądź ilości odpadów bądź zagrożeń dla zdrowia człowieka lub dla środowiska;

  2. kierowania na składowiska ziemne przeznaczone dla odpadów niebezpiecznych tylko odpadów niebezpiecznych spełniających kryteria określone według Aneksu II;

  3. wykorzystywania składowisk ziemnych przeznaczonych dla odpadów innych niż odpady niebezpieczne dla:

    1. odpadów komunalnych;

    2. odpadów innych niż odpady niebezpieczne wszelkiego innego pochodzenia, spełniających kryteria dopuszczenia odpadów na składowisko dla odpadów innych niż odpady niebezpieczne, określone według Aneksu II;

    3. stałych, nie wchodzących w reakcje odpadów niebezpiecznych (np. zestalonych, zeszklonych) wykazujących zachowanie się odcieku równoważne takim odpadom spośród odpadów innych niż odpady niebezpieczne, określone w punkcie (ii), które spełniają odnośne kryteria dopuszczenia określone według Aneksu II. Takie odpady niebezpieczne nie będą składowane w komorach składowiska przeznaczonych dla odpadów innych niż odpady niebezpieczne ulegające biodegradacji.

  4. wykorzystywania terenów składowisk ziemnych przeznaczonych na odpady obojętne tylko dla odpadów obojętnych.


Artykuł 7
Wniosek o udzielenie pozwolenia

Państwa Członkowskie podejmą środki w celu zapewnienia, aby wniosek o udzielenie pozwolenia na składowanie odpadów na składowisku ziemnym musiał zawierać co najmniej następujące dane szczegółowe:

  1. określenie tożsamości wnioskodawcy i operatora, w przypadku, gdy są to różne osoby;

  2. opis rodzajów i całkowitej ilości odpadów, które mają być składowane;

  3. proponowana pojemność terenu składowiska;

  4. opis tego terenu, w tym jego charakterystyki hydrogeologiczne i geologiczne;

  5. proponowane metody zapobiegania zanieczyszczaniu oraz jego obniżania;

  6. proponowany plan eksploatacji, monitoringu i kontroli;

  7. proponowany planu procedur zamknięcia eksploatacji i procedur poeksploatacyjnego nadzoru technicznego;

  8. w przypadkach, w których na mocy Dyrektywy Rady 85/337/EEC z dnia 27 czerwca 1985 roku w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska8 wymagana jest ocena wpływu na środowisko, informacja dostarczona przez inwestora na podstawie Artykułu 5 tej Dyrektywy;

  9. zabezpieczenie finansowe ze strony wnioskodawcy, lub inne zabezpieczenie równoważne, według wymagań Artykułu 8, paragraf (a), ustęp (iv) niniejszej Dyrektywy.

W ślad za skutecznym wnioskiem o pozwolenie, powyższa informacja zostanie udostępniona kompetentnym krajowym i Wspólnotowym organom statystycznym w celu jej dalszego wykorzystania na żądanie tych organów dla potrzeb statystyki.


Artykuł 8
Warunki udzielenia pozwolenia

Państwa Członkowskie podejmą środki w celu zapewnienia, aby:

  1. kompetentny organ nie udzielił pozwolenia na składowanie odpadów na składowisku ziemnym, dopóki nie będzie przeświadczony, że:

    1. bez uszczerbku dla Artykułu 3, paragrafy (4) i (5) niniejszej Dyrektywy, projekt składowiska ziemnego spełnia wszystkie odnośne wymagania niniejszej Dyrektywy, łącznie z jej Aneksami;

    2. zarządzanie terenem składowiska ziemnego będzie prowadzone przez osobę fizyczną, która jest kompetentna w zakresie technicznego zarządzania tym terenem oraz że zapewniono zawodowy i techniczny rozwój operatorów tego składowiska ziemnego i jego załogi;

    3. składowisko będzie eksploatowane w sposób zapewniający podejmowanie niezbędnych środków na rzecz zapobiegania wypadkom oraz ograniczania ich konsekwencji;

    4. zostały złożone lub będą złożone przez wnioskodawcę, przed podjęciem przezeń operacji unieszkodliwiania, stosowne zabezpieczenia, finansowe lub równoważne, w trybie, o którym zdecydują Państwa Członkowskie, w celu zapewnienia, że są przezeń przestrzegane i wypełniane zobowiązania (w tym przedsięwzięcia wchodzące w skład poeksploatacyjnego nadzoru technicznego) wynikające z pozwolenia wydanego na mocy postanowień niniejszej Dyrektywy oraz że zastosuje się on do procedur zamknięcia składowiska wymaganych w Artykule 13. Takie zabezpieczenie lub jego ekwiwalent będzie się przechowywać tak długo, jak tego będą wymagać operacje utrzymywania składowiska oraz jego poeksploatacyjny nadzór techniczny, zgodnie z Artykułem 13, paragraf (d). Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że niniejszy punkt ten nie stosuje się do składowisk ziemnych przeznaczonych dla odpadów obojętnych;

  2. projekt składowiska był zgodny z odnośnym planem gospodarki odpadami lub planami, o których mowa w Artykule 7 Dyrektywy 75/442/EEC;

  3. przed przystąpieniem do operacji unieszkodliwiania odpadów, organ, kompetentny przeprowadził kontrolę danego terenu w celu upewnienia się, że spełnia on odnośne warunki zawarte w pozwoleniu. Nie umniejsza to w żadnej mierze odpowiedzialności operatora wynikającej z warunków objętych pozwoleniem.


Artykuł 9
Treść pozwolenia

W ramach specyfikowania i uzupełnienia postanowień określonych w Artykule 9 Dyrektywy 75/442/EEC i w Artykule 9 Dyrektywy 96/61/EC, pozwolenie na składowanie odpadów do ziemi będzie zawierać przynajmniej, co następuje:

  1. klasę składowiska ziemnego;

  2. listę określonych rodzajów odpadów i ogólną ilość odpadów dopuszczonych do składowania na składowisku;

  3. warunki przygotowania składowiska, operacje składowania oraz procedury monitoringowe i kontrolne, w tym plany działania na okoliczność nieprzewidzianych wypadków (Aneks III, punkt 4.B) jak również tymczasowe warunki zamknięcia eksploatacji składowiska i działań w ramach poeksploatacyjnego nadzoru technicznego;

  4. zobowiązanie wnioskodawcy do sprawozdawczości przynajmniej w stosunku rocznym do kompetentnego organu w zakresie rodzajów i ilości unieszkodliwionych odpadów oraz wyników programu monitoringowego, wymaganego na podstawie Artykułów 12 i 13 oraz Aneksu III.


Artykuł 10
Koszt eksploatacji ziemnego składowiska odpadów

Państwa Członkowskie podejmą środki w celu zapewnienia, aby wszystkie koszty poniesione na uruchomienie i eksploatację terenu ziemnego składowiska odpadów, w tym w możliwie najwyższym stopniu koszty zabezpieczenia finansowego lub jego ekwiwalentu, o którym mowa w Artykule 8, paragraf (a), ustęp (iv) oraz szacunkowe koszty zamknięcia i nadzoru poeksploatacyjnego składowiska, były pokrywane w okresie co najmniej 30 lat z opłat pobieranych przez operatora za unieszkodliwianie wszelkiego rodzaju odpadów na tym terenie. Z zastrzeżeniem wymagań Dyrektywy Rady 90/313/EC dotyczącej swobodnego dostępu do informacji o środowisku9, Państwa Członkowskie zapewnią przejrzystość gromadzenia i wykorzystywania wszelkiej potrzebnej informacji o kosztach.


Artykuł 11
Procedury przyjmowania odpadów

  1. Państwa Członkowskie podejmą środki, aby przed przyjęciem odpadów na składowisko ziemne,

    1. przed lub w trakcie dostawy, lub w pierwszej dostawie z serii dostaw odpadów, pod warunkiem, że rodzaj odpadów pozostaje niezmienny, posiadacz lub operator mógł w oparciu o odpowiednią dokumentację wykazać, że dane odpady mogą zostać przyjęte na dane składowisko, zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu oraz że spełniają one ustalone w Aneksie II kryteria dopuszczenia na składowisko;

    2. operator przestrzegał następującej procedury odbioru odpadów:

      -
      sprawdzenie dokumentacji dotyczącej odpadów, obejmujące zarówno dokumenty wymagane w Artykule 5, paragraf (3) Dyrektywy 91/689/EEC, tam gdzie to stosowne, jak i dokumenty wymagane w Rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993, dotyczącym nadzoru i kontroli przesyłania odpadów wewnątrz, do i ze Wspólnoty Europejskiej10;

      -
      wizualna kontrola odpadów na wejściu i w punkcie składowania, jeżeli dotyczy, sprawdzenie zgodności z opisem zawartym w dokumentacji dostarczonej przez posiadacza. W przypadku, gdy należy pobrać reprezentatywne próbki odpadów w celu dochowania procedury opisanej w Aneksie II, punkt 3, poziom 3, wówczas wyniki analiz zostaną zatrzymane, a pobrane zostaną próbki odpadów i będą z wykonane ich analizy, zgodnie z Aneksem II punkt 5. Próbki będą przechowane przez co najmniej jeden miesiąc;

      -
      utrzymywanie rejestru ilości i charakterystyk składowanych odpadów, określających pochodzenie odpadów, daty ich dostaw, określenie wytwórcy, lub w przypadku odpadów komunalnych, osoby która je zgromadziła oraz w przypadku odpadów niebezpiecznych, dokładne określenie miejsca rozmieszczenia odpadów na składowisku. Informacja ta zostanie udostępniona kompetentnym krajowym i Wspólnotowym organom statystycznym w celu jej dalszego wykorzystania na żądanie tych organów dla potrzeb statystyki;

    3. operator składowiska w każdym przypadku wystawił pisemne potwierdzenie odbioru każdej dostawy odpadów przyjmowanych na składowisko;

    4. bez uszczerbku dla postanowień Rozporządzenia (EEC) Nr 259/93, jeżeli odpady nie zostały dopuszczone na składowisko, operator bezzwłocznie powiadomił kompetentny organ o tym fakcie.

  2. W przypadku składowisk, które zostały wyłączone spod przepisów niniejszej Dyrektywy na mocy Artykułu 3, paragrafy (4) i (5), Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu:
    -
    przeprowadzania regularnych inspekcji wizualnych odpadów w punkcie ich składowania, w celu zapewnienia, że na dane składowisko przyjmowane są tylko odpady inne niż odpady niebezpieczne z danej wyspy lub z danego osiedla izolowanego; oraz
    -
    prowadzenia rejestru ilości odpadów składowanych na danym składowisku.

    Państwa Członkowskie zapewnią, aby informacje o ilości oraz tam, gdzie jest to możliwe, także o rodzajach odpadów kierowanych na takie wyłączone składowiska stanowiły część regularnych raportów dla Komisji w sprawie wdrażania niniejszej Dyrektywy.


Artykuł 12
Procedury kontrolne i monitoringowe w fazie eksploatacyjnej

Państwa Członkowskie podejmą środki w celu zapewnienia, aby procedury kontrolne i monitoringowe stosowane w fazie eksploatacyjnej spełniały co najmniej następujące wymagania:

  1. operator składowiska zrealizuje w okresie trwania fazy eksploatacyjnej program kontroli i monitoringu, według specyfikacji określonej w Aneksie III;

  2. operator powiadomi kompetentny organ o wszystkich istotnych niekorzystnych dla środowiska skutkach ujawnionych w toku realizacji procedur kontrolnych i monitoringowych i postąpi w myśl decyzji kompetentnego organu w zakresie charakteru i harmonogramu środków korekcyjnych, jakie powinny zostać podjęte. Środki te zostaną podjęte na koszt operatora. Z częstotliwością, która zostanie określona przez kompetentny organ, a w każdym przypadku, co najmniej raz w roku, operator, na podstawie danych zbiorczych, przekaże kompetentnemu organowi raport zawierający wszystkie wyniki z monitoringu w celu wykazania zarówno zgodności z warunkami pozwolenia jak też rozwoju wiedzy pozyskiwanej w zakresie zachowania się odpadów na składowiskach ziemnych.

  3. kontrola jakości operacji analitycznych w zakresie procedur kontrolnych i monitoringowych i/lub odnośnych analiz, o których mowa w Artykule 11, paragraf (1), ustęp (b), jest prowadzona przez kompetentne laboratoria.


Artykuł 13
Procedury zamknięcia składowiska
i procedury poeksploatacyjnego nadzoru technicznego
po zamknięciu składowiska

Państwa Członkowskie podejmą środki aby, w przypadkach, których to dotyczy, zgodnie z warunkami pozwolenia:

  1. została uruchomiona procedura zamykania składowiska ziemnego lub jego części:

    1. w przypadku, gdy zostały spełnione odnośne warunki określone w pozwoleniu; lub

    2. na wniosek operatora, na podstawie upoważnienia udzielonego przez kompetentny organ; lub

    3. na podstawie uzasadnionej decyzji kompetentnego organu;

  2. składowisko lub jego część mogło być uważane jako ostatecznie zamknięte tylko po przeprowadzeniu przez kompetentny organ końcowej inspekcji terenu, dokonania przezeń oceny wszystkich raportów przedłożonych przez operatora oraz zakomunikowaniu operatorowi zgody na zamknięcie składowiska. Nie umniejsza to w żadnej mierze odpowiedzialności operatora wynikającej z warunków objętych pozwoleniem;

  3. po ostatecznym zamknięciu składowiska, operator nadal pozostawał odpowiedzialny za utrzymanie, monitoring i kontrolę jego terenu w toku fazy technicznej kontroli poeksploatacyjnej tak długo, jak może tego wymagać kompetentny organ, uwzględniwszy czas, w którym składowisko mogłoby stanowić zagrożenie;

    Operator zawiadomi kompetentny organ o wszelkich istotnych, niekorzystnych dla środowiska skutkach ujawnionych w toku realizacji procedur kontrolnych i zastosuje się do decyzji kompetentnego organu, dotyczących charakteru i harmonogramu zaleconych przezeń środków korekcyjnych;

  4. dopóki kompetentny organ jest przekonany, że składowisko może stanowić zagrożenie dla środowiska oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów prawnych Wspólnoty lub przepisów krajowych, dotyczących odpowiedzialności posiadacza odpadów, operator danego terenu pozostawał odpowiedzialny za monitorowanie i analizowanie gazu składowiskowego i odcieków z terenu składowiska oraz za utrzymanie reżimu wód podziemnych w sąsiedztwie tego terenu, zgodnie z Aneksem III.


Artykuł 14
Istniejące tereny składowisk ziemnych

Państwa Członkowskie podejmą środki w tym celu, aby składowiska na które udzielono zezwolenia lub które już są eksploatowane w okresie transpozycji niniejszej Dyrektywy, nie mogły kontynuować eksploatacji dopóty, dopóki możliwie bezzwłocznie nie zostaną zrealizowane niżej opisane działania, lecz najpóźniej w ciągu ośmiu lat, licząc od terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1):

  1. w ciągu jednego roku po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), operator składowiska przygotuje i przedstawi kompetentnym organom do zatwierdzenia plan dostosowania terenu pod składowisko, a w tym dane wyszczególnione w Artykule 8 oraz opis wszelkich środków korekcyjnych, jakie według operatora będą potrzebne w celu spełnienia wymagań niniejszej Dyrektywy, za wyjątkiem wymagań zawartych w Aneksie I, punkt 1;

  2. po zapoznaniu się z planem dostosowania terenu, kompetentne organy podejmą ostateczną decyzję stwierdzającą, czy eksploatacja składowiska może być kontynuowana w oparciu o powyższy plan oraz niniejszą Dyrektywę. Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu możliwie bezzwłocznego zamknięcia, zgodnie Artykułami 7, paragraf (g) i 23, terenów tych składowisk, na które nie udzielono, zgodnie z Artykułem 8, pozwolenia na kontynuowanie eksploatacji;

  3. w oparciu o zatwierdzony plan dostosowania terenu pod składowisko, kompetentny organ zatwierdzi potrzebne prace i ustanowi okres przejściowy na realizację tego planu. Wszystkie istniejące składowiska ziemne, muszą, w okresie ośmiu lat po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), spełnić wymagania niniejszej Dyrektywy, z wyjątkiem wymagań określonych w Aneksie I, punkt 1;


    1. w ciągu jednego roku po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), Artykuły 4, 5 i 11 oraz Aneks II stosują się do składowisk ziemnych dla odpadów niebezpiecznych;

    2. w ciągu trzech lat po upływie terminu określonego w Artykule 18, paragraf (1), Artykuł 6 stosuje się do składowisk ziemnych dla odpadów niebezpiecznych.


Artykuł 15
Obowiązek sprawozdawczości

Państwa Członkowskie prześlą co trzy lata do Komisji Europejskiej raport dotyczący stanu wdrożenia niniejszej Dyrektywy, ze zwróceniem szczególnej uwagi na strategie krajowe, które mają być ustanowione zgodnie z Artykułem 5. Raport będzie sporządzony na podstawie kwestionariusza lub konspektu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurę ustanowioną w Artykule 6 Dyrektywy 91/692/EEC11. Kwestionariusz lub konspekt zostanie przesłany Państwom Członkowskim na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczy raport. Raport zostanie przesłany do Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu, którego dotyczy.

Komisja opublikuje zbiorczy raport Wspólnoty w zakresie wdrażania tej Dyrektywy, w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania raportów od Państw Członkowskich.


Artykuł 16
Komitet

Wszelkie zmiany niezbędne w celu dostosowania Aneksów niniejszej Dyrektywy do postępu w nauce i technice oraz propozycje standaryzacji metod kontroli, pobierania próbek i analiz dotyczących ziemnych składowisk odpadów, zostaną przyjęte przez Komisję, wspomaganą przez Komitet utworzony na mocy Artykułu 18 Dyrektywy 75/442/EEC oraz zgodnie z procedurą określoną w Artykule 17 niniejszej Dyrektywy. Wszelkie zmiany w Aneksach będą do nich wprowadzone tylko zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszej Dyrektywie, wyrażonymi w Aneksach. W tym celu, w odniesieniu do Aneksu II, Komitet, uwzględniwszy ogólne zasady i ogólne procedury kryteriów testowania i przyjmowania ustanowionych w Aneksie II, dla każdej klasy składowiska ziemnego, w tym, jeśli potrzeba, także dla składowania podziemnego, powinien ustalić specyficzne kryteria i/lub metody testowania oraz związane z nimi wartości graniczne. Propozycje metod standaryzacji kontroli, pobierania próbek i analiz w odniesieniu do Aneksów do niniejszej Dyrektywy zostaną przyjęte przez Komisję, wspomaganą przez Komitet, w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej Dyrektywy.

Komisja, wspomagana przez Komitet, w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej Dyrektywy, przyjmie postanowienia w zakresie harmonizacji i regularnego przekazywania danych statystycznych, o których mowa w Artykułach 5, 7 i 11 niniejszej Dyrektywy oraz jeżeli zaistnieje potrzeba, będzie nowelizować te postanowienia.


Artykuł 17
Procedura Komitetu

Komisja będzie wspomagana przez Komitet, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet wyda opinię o projekcie w granicach czasu, jakie może określić przewodniczący zależnie od pilności sprawy. Opinia zostanie wydana większością głosów określoną w Artykule 148, paragraf (2) Traktatu, tak jak w przypadku decyzji, które wymagają przyjęcia propozycji Komisji przez Radę. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie będą ważone w sposób określony w powyższym Artykule. Przewodniczącemu nie przysługuje prawo głosu.

Komisja przyjmie proponowane środki jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.

Jeżeli proponowane środki jeżeli nie są zgodne z opinią Komitetu, lub jeżeli nie wydano opinii, Komisja, bezzwłocznie przedłoży Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają zostać podjęte. Rada wyrazi swoje stanowisko w oparciu o kwalifikowaną większość głosów.

Jeżeli w wyznaczonym terminie trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady, nie wyrazi ona stanowiska, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.


Artykuł 18
Transpozycja

  1. Nie później niż dwa lata po jej wejściu w życie niniejszej Dyrektywy, Państwa Członkowskie wprowadzą w życie prawa, regulacje i postanowienia administracyjne potrzebne w celu zachowania zgodności z Dyrektywą. Państwa Członkowskie bezzwłocznie poinformują o tym Komisję.

    Przyjmując powyższe środki prawne, Państwa Członkowskie odniosą się do niniejszej Dyrektywy, lub załączą odpowiednie odniesienie do tych środków w ich urzędowej publikacji. Formę odniesienia pozostawia się do decyzji Państw Członkowskich.

  2. Państwa Członkowskie zakomunikują Komisji teksty postanowień ich prawa krajowego, jakie przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą Dyrektywą.


Artykuł 19
Wejście w życie

Niniejsza Dyrektywa ta wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.


Artykuł 20
Adresaci

Niniejsza Dyrektywa jest adresowana do Państw Członkowskich.

Podpisano w Luksemburgu, 26 kwietnia 1999 r.

Za Radę
(-) Przewodniczący
J. FISCHER


Aneksy


1
OJ C 156, z dnia 24 05.1997 r., str. 10.
2
OJ C 355, z dnia 21.11.1997 r., str. 4.
3
Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 19 lutego 1998 r. (OJ C 80, z dnia 16.03.1998 r., str. 196), Wspólne Stanowisko Rady z dnia 4 czerwca 1998 r. (OJ C 333, z dnia 30.10.1998 r., str. 15) oraz Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 1999 r. - jeszcze nie opublikowana w Dzienniku Urzędowym).
4
OJ C 122, z dnia 18.05.1990 r., str. 2, z ostatnimi zmianami wprowadzonymi w Decyzji Komisji 96/350/EC (OJ L 135, z dnia 6.06. 1996 r., str. 32).
5
OJ L 194, z dnia 25.07.1975 r., str. 39, z ostatnimi zmianami w Decyzji Komisji 96/350/EC (OJ L 135, z dnia 06.06.1996 r., str. 32).
6
OJ L 257, z dnia 10.10.1996 r., str. 26.
7
OJ L 377, z dnia 31.12.1991 r., str. 20. Dyrektywa z ostatnimi zmianami w Dyrektywie 94/31/EC (OJ L 168, z dnia 02.07.1994 r., str. 28).
8
OJ L 175, z dnia 05.07.1985 r., str. 40. Dyrektywa ze zmianami w Dyrektywie 97/11/EC (OJ L 73, z dnia 14.03.1997 r., str. 5).
9
OJ L 158, z dnia 23.06.1990 r., str. 56.
10
OJ L 30, z dnia 06.02.1993 r., str. 1.
11
OJ L 377, z dnia 31.12.1991 r., str. 48.