Ocena oddziaływania na środowisko (OOŚ) to proces, w którym sprawdzamy, jak planowana inwestycja wpłynie na środowisko, zanim powstanie. Prowadzimy go od karty informacyjnej przedsięwzięcia, przez raport i konsultacje, do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Ocena oddziaływania na środowisko (OOŚ) to proces analityczny, w którym identyfikujemy, przewidujemy i oceniamy skutki planowanej inwestycji dla środowiska, zdrowia ludzi, zabytków i krajobrazu. Nie jest to jeden dokument, ale sekwencja kroków: karta informacyjna przedsięwzięcia, raport, konsultacje społeczne, uzgodnienia organów i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.
Podstawą prawną jest ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwana ustawą OOŚ. Listę przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, określa rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r.
OOŚ nie jest tym samym co raport DNSH. DNSH wynika z rozporządzenia unijnego i służy ocenie zgodności projektu z sześcioma celami środowiskowymi na potrzeby funduszy. OOŚ wynika z prawa krajowego i kończy się decyzją administracyjną. Oba dokumenty często powstają dla tej samej inwestycji i muszą być spójne.
Obowiązek dotyczy inwestora, czyli podmiotu, który planuje przedsięwzięcie. W praktyce ocenę przechodzą:
Przedsięwzięcia dzieli się na dwie grupy. Grupa I obejmuje inwestycje zawsze wymagające raportu OOŚ. Grupa II obejmuje inwestycje, dla których organ najpierw sprawdza, czy raport jest potrzebny, i może go nakazać. Poza rozporządzeniem ocena jest potrzebna także wtedy, gdy inwestycja może oddziaływać na obszar Natura 2000.
Celem procesu jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (DŚU). Wydaje ją wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. DŚU określa warunki realizacji i jest wymagana przed pozwoleniem na budowę lub przed decyzją o warunkach zabudowy, jeśli inwestycja ich wymaga.
Zakres raportu określa ustawa OOŚ. W praktyce dokument musi zawierać:
Raport przygotowuje zespół ekspertów: inżynierów środowiska, przyrodników, specjalistów od wód i gleb, a przy większych inwestycjach także akustyków i modelarzy rozprzestrzeniania zanieczyszczeń. Odpowiedzialność za dokument ponosi inwestor, dlatego raport musi być spójny z projektem technicznym, kartą informacyjną i wnioskiem o dofinansowanie.
Nie. OOŚ wynika z prawa krajowego i kończy się decyzją środowiskową. DNSH wynika z rozporządzenia unijnego i służy ocenie zgodności z celami środowiskowymi na potrzeby funduszy. Dokumenty się uzupełniają.
Gdy inwestycja jest w rozporządzeniu o przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w grupie II gdy organ to potwierdzi. Sprawdzenie przynależności do grupy to pierwszy krok każdej inwestycji.
Od kilku tygodni dla małej inwestycji do kilkunastu miesięcy przy dużym przedsięwzięciu liniowym. Najdłużej trwają uzgodnienia i uzupełnienia raportu.
Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z RDOŚ i PPIS. Przy inwestycjach na obszarach chronionych dochodzą kolejne organy.
Często tak, i zwykle przed złożeniem wniosku. Instytucja oceniająca sprawdza, czy inwestycja ma wymagane decyzje, a ich brak wstrzymuje podpisanie umowy.
Tak, jeśli zmienia się zakres, technologia lub lokalizacja. Zmiana po decyzji wymaga analizy, czy potrzebna jest nowa decyzja.
Przygotowujemy karty informacyjne, raporty OOŚ, wnioski o wydanie decyzji środowiskowej i dokumentację do uzgodnień. Sprawdzamy spójność inwestycji z wnioskiem o dofinansowanie i z raportem DNSH.
Zadzwoń: 814 608 814 lub napisz na info@zefe.org.
Przygotujemy kartę informacyjną, raport OOŚ i dokumentację do uzgodnień, spójną z wnioskiem o dofinansowanie.