Mając na względzie propozycję Komisji (1),

PRZYJĘŁA NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

10.

Przy określaniu najlepszych dostępnych technik, szczególną uwagę należy zwrócić na wymienione w Aneksie IV;

Ogólne zasady rządzące podstawowymi zobowiązaniami operatora

Kraje Członkowskie podejmą niezbędne środki aby zapewnić, że kompetentne organy władzy zapewnią, że instalacje są obsługiwane w taki sposób, że:

1. podejmowane są wszystkie stosowne środki zapobiegawcze przeciwko zanieczyszczeniom, zwłaszcza poprzez zastosowanie najlepszych dostępnych technik;
2. nie powstają żadne istotne zanieczyszczenia;
3. unika się wytwarzania odpadów zgodnie z Dyrektywą Rady 75/442/EEC z15 lipca 1975 w sprawie odpadów (1); jeżeli odpady są wytwarzane, lub prowadzony jest odzysk, lub jeżeli jest to ze względów technicznych i ekonomicznych niemożliwe, są one usuwane tak aby uniknąć lub ograniczyć wpływ na środowisko;
4. energia jest wykorzystywana efektywnie;
5. podejmowane są konieczne środki aby zapobiegać wypadkom i ograniczać ich konsekwencje;
6. podejmowane są niezbędne środki w związku z ostatecznym zaprzestaniem działalności aby uniknąć zagrożenia zanieczyszczeniem i aby pozostawić miejsce, w którym prowadzono działalność w zadowalającym stanie.

W celu dostosowania do niniejszego Artykułu, wystarczające będzie, że Kraje Członkowskie zapewnią, że kompetentne organy władzy uwzględnią ogólne zasady określone w niniejszym Artykule przy ustalaniu warunków zezwolenia.

Zezwolenia na nowe instalacje

Kraje Członkowskie podejmą niezbędne środki dla zapewnienia, że żadna nowa instalacja nie jest eksploatowana bez zezwolenia wydanego zgodnie z niniejszą Dyrektywą, bez szkody dla wyjątków uwzględnionych w Dyrektywie Rady 88/609/EEC z 24 października 1988 w sprawie ograniczenia emisji pewnych substancji zanieczyszczających do powietrza z dużych spalarni (1)

Wymogi związane z udzielaniem zezwoleń dla istniejących instalacji

1. Kraje Członkowskie podejmą konieczne środki aby zapewnić, że kompetentne organy władzy zajmą się tym, za pomocą zezwoleń zgodnie z Artykułem 6 i 8 lub, odpowiednio, przez ponowne rozważenie i jeśli to konieczne poprzez uaktualnienie warunków, na których pracują istniejące instalacje zgodnie z wymogami Artykułów 3, 7, 9, 10, 13, pierwszego i drugiego akapitu Artykułu 14, i Artykułu 15 (2) nie później niż osiem lat od daty wejścia w życie niniejszej Dyrektywy, bez szkody dla szczególnych przepisów Wspólnoty.
2. Kraje Członkowskie podejmą niezbędne środki dla stosowania przepisów Artykułów 1, 2, 11, 12, 14, trzeciego akapitu 15 (1),. (3) i (4), 16, 17 i 18 (2) w stosunku do istniejących instalacji od dnia wejścia w życie niniejszej Dyrektywy.

Wnioski o udzielenie zezwolenia

1. Kraje Członkowskie podejmą niezbędne środki dla zapewnienia , że wniosek o zezwolenie do kompetentnego organu władzy będzie zawierać opis:
   • instalacji i jej działania,
   • surowców i materiałów dodatkowych, innych substancji i energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację,
   • źródeł emisji z instalacji,
   • właściwości i ilości przewidywalnych emisji z instalacji do każdego rodzaju środowiska, jak również określenie istotnych skutków emisji w środowisku,
   • proponowanej technologii i innych technik dla zapobiegania, lub jeżeli to niemożliwe, ograniczenia emisji z instalacji,
   • jeżeli to konieczne, środków dla zapobiegania powstawaniu odpadów i prowadzenia odzysku z odpadów wytwarzanych przez instalację,
   • dalszych środków planowanych w celu dostosowania do generalnych zasad
   • podstawowych zobowiązań operatora jak to uwzględniono w Artykule 3,
   • środków planowanych w celu monitorowania emisji do środowiska.

   Wniosek o udzielenie zezwolenia będzie także zawierać nie techniczne streszczenie szczegółów, o których mowa w powyższych akapitach.

Jeżeli informacja dostarczona zgodnie z wymogami Dyrektywy 85/337/EEC lub raport o bezpieczeństwie przygotowany zgodnie z Dyrektywą Rady 82/5O1/EEC z 24 czerwca 1982 w sprawie większych zagrożeń ze strony pewnych działań przemysłowych (²) lub inne informacje opracowane w odpowiedzi na wymogi innych przepisów spełniają którykolwiek z wymogów niniejszego Artykułu, informacja ta może być włączona lub załączona do wniosku

Zintegrowane podejście do udzielania pozwoleń

Kraje Członkowskie podejmą środki niezbędne dla zapewnienia, że w przypadku gdy więcej niż jeden kompetentny organ władzy jest zaangażowany, warunki przeprowadzania procedury udzielania zezwoleń będą w pełni koordynowane, aby zagwarantować efektywne, zintegrowane podejście przez wszystkie kompetentne organy władzy dla tej procedury.

Decyzje

Bez szkody dla innych wymogów ustalonych w prawie krajowym lub prawie Wspólnoty, kompetentny organ władzy udzieli zezwolenia, które zawierać będzie warunki gwarantujące, że instalacja spełnia wymogi niniejszej Dyrektywy lub, jeżeli nie spełnia, odmówi udzielenia zezwolenia.
Wszystkie zezwolenia udzielane i modyfikowane muszą zawierać szczegóły ustaleń poczynionych dla ochrony powietrza, wody i ziemi zgodnie z niniejszą Dyrektywą.

Warunki zezwoleń

1. Kraje Członkowskie zapewnią, że zezwolenie zawierać będzie wszystkie środki niezbędne dla spełnienia wymogów Artykułu 3 i 10 w sprawie udzielania zezwoleń w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości za pomocą ochrony powietrza, wody i ziemi.
2. W przypadku nowej instalacji lub istotnej zmiany ,do której odnosi się Artykuł 4 Dyrektywy 85/337/EEC, każda istotna uzyskana informacja lub uzyskany wniosek zgodnie z Artykułami 5, 6 i 7 będzie wzięty pod rozwagę dla celów udzielenia zezwolenia.
3. Zezwolenie zawierać będzie graniczne wielkości emisji dla substancji zanieczyszczających, w szczególności, tych wymienionych w Aneksie III, przypuszczalnie emitowanych z danej instalacji w znacznych ilościach, z uwzględnieniem ich właściwości i potencjału do przemieszczania zanieczyszczeń z jednego środowiska do innego (woda, powietrze i ziemia). Jeżeli to konieczne, zezwolenie powinno zawierać odpowiednie wymogi zapewniające ochronę gleby, wody gruntowej i środki dotyczące zagospodarowania odpadów wytwarzanych przez instalację. Tam gdzie to konieczne, wielkości graniczne powinny być wzbogacone lub zastąpione przez równoważne parametry lub środki techniczne.

Dla instalacji wymienionych w podpunkcie 6.6 Aneksu I, graniczne wielkości emisji ustalone zgodnie z tym paragrafem będą uwzględniać praktyczne czynniki właściwe dla tych kategorii instalacji.

4. Bez szkody dla Artykułu 10, graniczne wielkości emisji i równoważne parametry oraz techniczne środki, o których mowa w paragrafie 3 będą oparte na najlepszych dostępnych technologiach, lecz będą uwzględniać techniczne właściwości danej instalacji, jej geograficzne położenie i lokalne warunki środowiska. We wszystkich przypadkach, warunki zezwolenia będą zawierać przepisy dotyczące minimalizacji zanieczyszczeń transgranicznych i przemieszczających się na dalekie odległości i zapewniać wysoki poziom ochrony środowiska jako całości.
5. Zezwolenia będą zawierać wymogi dotyczące odpowiednich mechanizmów monitoringu, metodologii pomiarów i procedury oceny częstości oraz zobowiązanie dostarczania kompetentnemu organowi władzy danych koniecznych aby sprawdzić dostosowanie do zezwolenia.

Dla instalacji wymienionych w podpunkcie 6.6 Aneksu I, środki o których mowa w tym paragrafie mogą uwzględniać koszty i zyski.

6. Zezwolenie będzie zawierać środki dotyczące warunków innych niż zwyczajne warunki eksploatacji. W ten sposób, jeżeli istnieje zmrożenie oddziaływania na środowisko, zostaną stworzone właściwe przepisy dla rozruchu, ujawnionych niesprawności, chwilowych przestojów i ostatecznego zaprzestania działalności.

Zezwolenie może także zawierać okresowe odstępstwo od wymogów paragrafu 4 jeżeli plan naprawy, zatwierdzony przez kompetentny organ władzy, zapewnia, że te wymogi będą spełnione w ciągu sześciu miesięcy oraz jeżeli projekt doprowadzi do redukcji zanieczyszczenia.

7. Zezwolenie może zawierać także inne szczególne warunki dla celów Dyrektywy, które Kraj Członkowski lub kompetentny organ władzy mogą uznać za odpowiednie.
8. Bez szkody dla obowiązku realizacji procedury udzielania zezwoleń, zgodnie z niniejszą Dyrektywą, Kraj Członkowski może przedstawić pewne wymogi dla pewnych kategorii instalacji w ramach ogólnych wiążących zasad zamiast włączać je do indywidualnych warunków zezwoleń, pod warunkiem, że zintegrowane podejście oraz równoważnie wysoki poziom ochrony środowiska jako całości jest zapewniony.

Najlepsze dostępne techniki oraz standardy jakości środowiska

Dodatkowe środki będą w szczególności wymagane dla zezwoleń, jeżeli standard jakości środowiska wymaga bardziej surowych warunków niż osiągalne poprzez zastosowanie najlepszych dostępnych technik, bez szkody dla innych środków, które mogą być uwzględnione dla spełnienia standardów jakości środowiska.

Zmiany w zakresie najlepszych dostępnych technik

Kraje Członkowskie zapewnią, że kompetentny organ władcy śledzi lub jest informowany o zmianach w zakresie najlepszych dostępnych technik

Zmiany wprowadzone przez operatorów w instalacjach

1. Kraje Członkowskie podejmą niezbędne środki dla zapewnienia, że operator informować będzie kompetentne organy władzy o każdej planowanej zmianie w eksploatacji instalacji jak wspomniano w Artykule 2 (10) (a). Gdzie to stosowne, kompetentny organ władzy uaktualni zezwolenie lub warunki.
2. Kraje Członkowskie podejmą konieczne środki dla zapewnienia, że znaczące zmiany w działaniu instalacji w rozumieniu Artykułu 2 (10) (b) planowane przez operatora są wykonane bez zezwolenia wydanego zgodnie z niniejszą Dyrektywą.
   Wniosek o zezwolenie i decyzja kompetentnego organu władzy muszą obejmować tych części instalacji i tych aspektów wymienionych w Artykule 6, na które może wpłynąć zmiana.
   Odpowiednie przepisy Artykułów 3, 6 i 10 oraz Artykułu 15 ( 1 ), (2) i (4) będą stosować mutatis mutadis.

Powtórne rozpatrzenie i aktualizacja warunków zezwolenia przez kompetentny organ władzy

1. Kraje Członkowskie podejmą niezbędne środki dla zapewnienia, że kompetentne organy władzy będą okresowo ponownie rozpatrywać i jeżeli będzie to konieczne aktualizować warunki zezwolenia.
2. Powtórne rozpatrzenie będzie podejmowane w każdym przypadku jeżeli:
• zanieczyszczenie powodowane przez instalację jest tak znaczne, że istnieje konieczność zmiany obowiązujących granicznych wielkości emisji lub włączenie do zezwolenia nowych granicznych wielkości,
• zasadnicze zmiany w zakresie najlepszych dostępnych technik umożliwiają znaczną redukcję emisji bez narzucania nadmiernych kosztów,
• bezpieczeństwo eksploatacji wymaga zastosowania innych technik,
• nakazują tak nowe przepisy prawa Wspólnoty lub prawa krajowego.

Wypełnienie warunków zezwolenia

Kraje Członkowskie podejmą konieczne środki dla zapewnienia, że:

• warunki zezwolenia są spełnione przez operatora w trakcie eksploatacji instalacji,
• operator regularnie informuje kompetentne organy władzy o wynikach monitoringu uwolnień i bezzwłocznie o każdym incydencie czy awarii w sposób istotny wpływających na środowisko,
• operatorzy instalacji udzielą przedstawicielom kompetentnych organów władzy wszelkiej niezbędnej pomocy aby umożliwić im przeprowadzenie inspekcji w obrębie instalacji, dla pobrania próbek i aby zebrać informacje konieczne dla wykonania swych obowiązków dla celów niniejszej Dyrektywy.

Dostęp do informacji i udział opinii publicznej w procedurze udzielania zezwoleń

1. Bez szkody dla Dyrektywy Rady 90/313/EEC z 7 czerwca 1990 w sprawie wolności dostępu do informacji o środowisku (¹), Kraje Członkowskie podejmą konieczne środki dla zapewnienia, że wnioski w sprawie zezwoleń na nowe instalacje lub istotne zmiany są udostępnione na odpowiedni okres czasu opinii publicznej, aby umożliwić jej wypowiedzenie się na temat wniosków zanim kompetentny organ władzy podejmie decyzję.

Decyzja ta, zawierająca przynajmniej kopię zezwolenia oraz wszystkie ostatnie zmiany, musi być udostępniona opinii publicznej.

2. 'Wyniki monitoringu uwolnień zgodnie z wymogami warunków zezwolenia, o których mowa w Artykule 9 oraz ustalonymi przez kompetentny organ władzy muszą być udostępnione opinii publicznej.
3. Spis podstawowych rodzajów emisji i źródeł, z których pochodzą będzie publikowany co trzy lata przez Komisję na podstawie danych dostarczonych przez Kraje Członkowskie. Komisja ustali formę i szczegółowe potrzeby dla transmisji informacji zgodnie z procedurą ustaloną w Artykule 19.

Zgodnie z tą samą procedurą, komisja może zaproponować środki dla zapewnienia porównywalności i wzajemnego uzupełniania danych dotyczących spisu emisji dotyczących pierwszego podparagrafu i danych pochodzących z innych spisów i źródeł danych na temat emisji

4. Paragrafy 1, 2 i 3 będą podlegać ograniczeniom ustalonym w Artykule 3 (2) i (3) Dyrektywy 90/313/EEC

Wymiana informacji

1. Z myślą o wymianie informacji, Kraje Członkowskie podejmą konieczne środki aby przesłać do Komisji co trzy lata, a po raz pierwszy w ciągu 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej Dyrektywy, dostępne reprezentatywne dane na temat granicznych wielkości ustalonych przez szczególną kategorię działalności zgodnie z Aneksem I oraz najlepszymi dostępnymi technikami, od których pochodzą te wielkości, w szczególności zgodnie z Artykułem 9. Przy następnych okazjach dane będą dostarczane zgodnie z procedurami ustalonymi w paragrafie 3 tego Artykułu.
2. Komisja zorganizuje wymianę informacji pomiędzy Krajami Członkowskimi i zainteresowanymi działami przemysłu na temat najlepszych dostępnych technik, związanego z nimi monitoringu oraz zmian w tym zakresie. Co trzy lata Komisja będzie publikować wyniki wymiany informacji.
3. Raporty na temat realizacji niniejszej Dyrektywy oraz jej efektywności porównane z innymi instrumentami ochrony środowiska Wspólnoty będą wymagane zgodnie z procedurą ustaloną w Artykule 5 i 6 Dyrektywy 91/692/EEC. Pierwszy raport będzie obejmować trzy lata następujące po wejściu w życie niniejszej Dyrektywy o czym mowa w Artykule 21. Komisja przedstawi raport Radzie, w razie potrzeby wraz z propozycjami.
4. Kraje Członkowskie ustalą lub wyznaczą organ lub organy władzy, które mają być odpowiedzialne za wymianę informacji zgodnie z paragrafami 1, 2 i 3 i poinformują o tym Komisję.

Skutki transgraniczne

1. Jeżeli Kraj Członkowski jest świadomy, że eksploatacja instalacji ma prawdopodobnie znaczne negatywne skutki dla środowiska innego Kraju Członkowskiego, lub jeżeli Kraj Członkowski, na którego terytorium wniosek o zezwolenie zgodnie z Artykułem 4 lub Artykułem 12 (2) był złożony, przekaże informacje dostarczone zgodnie z Artykułem 6 do innego Kraju Członkowskiego w tym samym czasie kiedy udostępnia je własnym obywatelom. Takie informacje będą służyć jako podstawa do wszelkich konsultacji koniecznych w ramach bilateralnych stosunków między dwoma Krajami Członkowskim na obopólnych i równych podstawach.
2. W ramach ich bilateralnych stosunków, kraje członkowskie zajmą się tym, że w przypadkach, o których mowa w paragrafie 1 wnioski również są udostępniane na odpowiedni okres czasu opinii publicznej Kraju Członkowskiego, który prawdopodobnie dotknie negatywny wpływ, tak więc będzie miał prawo do wypowiedzenia się na ich temat zanim kompetentne orany władzy podejmą decyzję.

Graniczne wielkości emisji w Wspólnocie

1. działając na propozycję Komisji, Rada ustali zestaw granicznych wielkości emisji, zgodnie z procedurami określonymi przez Traktat, dla:
• kategorii instalacji wymienionych w Aneksie I oprócz wysypisk objętych przez kategorie 5.1 i 5.4 teko Aneksu,

oraz

• substancji zanieczyszczających, o których mowa w Aneksie III,

dla których ustalono potrzebę działania Wspólnoty, na podstawie, w szczególności, wymiany informacji, o której mowa w Artykule 16.

2. Wobec braku we Wspólnocie granicznych wielkości emisji zdefiniowanych zgodnie z niniejszą Dyrektywą, stosowne graniczne wielkości emisji zawarte w Dyrektywach, o których mowa w Aneksie II oraz innych przepisach Wspólnoty, będą stosowane jako minimalne graniczne wielkości emisji zgodnie z niniejszą Dyrektywą dla instalacji wymienionych w Aneksie I.

Bez szkody dla niniejszej Dyrektywy, techniczne wymagania stosowane dla wysypisk objętych przez kategorię 5,1 i 5.4 Aneksu I, będą ustalone przez Radę, działającą na propozycję Komisji, zgodnie z procedurami określonymi w Traktacie.

Procedury Komitetu, o których mowa w Artykule 15 (3)

Komisji będzie towarzyszyć komitet złożony z przedstawicieli Krajów Członkowskich a przewodniczyć jej będzie przedstawiciel Komisji.

Przedstawiciel Komisji przedstawi komitetowi projekt środków, które mają być podjęte. Komitet przedstawi opinię na temat tego projektu w czasie jaki przewodniczący może ustalić w zależności od pilności sprawy. Opinia będzie wydana przez większość określoną w Artykule 148 (2) Traktatu w przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na propozycję Komisji. Głosy przedstawicieli Krajów Członkowskich w komitecie będą oceniane w sposób określony w niniejszym Artykule. Przewodniczący nie będzie głosować.

Komisja przyjmie przewidziane środki jeżeli są zgodne z opinią komitetu.

Jeżeli środki nie są zgodne z opinią komitetu, lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja bezzwłocznie przedstawi Radzie propozycję dotyczącą środków, które należy podjąć. Rada będzie działać poprzez większość kwalifikowaną.

Jeżeli do końca okresu trzech miesięcy od daty wystąpienia do Rady Rada nie podejmie działania, proponowane środki będą przyjęte przez Komisję.

Przepisy przejściowe

1. Przepisy Dyrektywy 84/360/EEC, przepisy Artykułów 3, 5, 6 (3) i 7 (2) Dyrektywy 76/464/EEC oraz stosowne przepisy dotyczące systemów zezwoleń w Dyrektywach wymienionych w Aneksie II będą dotyczyć, bez szkody dla wyjątków uwzględnionych w Dyrektywie 88/609/EEC, istniejących instalacji ze względu na rodzaj działalności wymienionych w Aneksie I do czasu gdy środki wymagane zgodnie z Artykułem 5 niniejszej Dyrektywy zostaną podjęte przez kompetentne organy władzy.
2. Odnośne przepisu dotyczące systemów zezwoleń w Dyrektywach wspomnianych w paragrafie 1 nie będą mieć zastosowania do instalacji związanych z rodzajem działalności wymienionym w Aneksie I, które będą nowe w dniu wejścia życie niniejszej Dyrektywy.
3. Dyrektywa 84/360/EEC będzie uchylona po jedenastu latach od wejścia w życie.

Gdy tylko środki wspomniane w Artykule 4, 5 lub 12 zostaną podjęte w odniesieniu do instalacji, wyjątek, o którym mowa w Artykule 6 (3) Dyrektywy 76/464/EEC nie będzie już stosowany do instalacji objętych niniejszą Dyrektywą.

Działając na propozycję Komisji, Rada będzie, jeżeli to konieczne, zmieniać stosowne przepisy Dyrektyw, o których mowa w Aneksie II w celu dostosowania ich do wymogów niniejszej Dyrektywy przed dniem wygaśnięcia Dyrektywy 84/360/EEC, wspomnianej w pierwszym podparagrafie.

Wprowadzenie w życie

1. Kraje członkowskie przyjmą ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne konieczne do dostosowania do niniejszej Dyrektywy nie później niż trzy lata od jej wejścia w życie. Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.

Kiedy Kraje członkowskie przyjmą te środki, będą one odnosić się do niniejszej Dyrektywy lub będą zaopatrzone w stosowne odniesienie w przypadku ich oficjalnej publikacji. Metody tworzenia takiego odniesienia ustalą Kraje członkowskie.

2. Kraje członkowskie będą przedstawiać Komisji treść głównych przepisów prawa krajowego, które przyjęły w zakresie objętym niniejszą Dyrektywą.

Niniejsza Dyrektywa wejdzie w życie dwudziestego dnia od jej publikacji.

Niniejsza Dyrektywa jest skierowana do Krajów Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, 24 września 1996.

1. Niniejsza Dyrektywa nie obejmuje instalacji lub części instalacji stosowanych do badania, rozwoju i testowania nowych produktów i procesów.
2. Wartości graniczne przedstawione poniżej zasadniczo odnoszą się do możliwości produkcyjnych lub wydajności produkcji. Jeżeli jeden operator prowadzi kilka przedsięwzięć podpadających pod ten sarn podtytuł w ramach tej samej instalacji lub na tym samym terenie, możliwości takich przedsięwzięć sumują się.

1. Zakłady przemysłu energetycznego

1.1 Spalarnie ze znamionowym wsadem cieplnym przekraczającym 50 MW (1)
1.2 Rafinerie oleju mineralnego i gazu
1.3 Piece koksownicze
1.4 Zakłady gazyfikacji i skraplania węgla


2. Produkcja i obróbka metalu

2.1 Instalacje prażenia lub spiekania rudy metalu (włącznie z rudą siarczkową)
2.2 Instalacje do produkcji surówki odlewniczej lub stali (pierwotny i wtórny wytop) włączając stałe odlewanie, z wydajnością 2,5 ton na godzinę
2.3 Instalacje obróbki metali żelaznych:

1. walcownia gorąca o wydajności ponad 20 ton surówki na godzinę
2. kuźnie z młotami o energii przekraczającej 50 kilojuli na młot, gdzie stosowana energia cieplna przekracza 20 MW
3. stosowanie metalowych powłok ochronnych z wsadem ponad 2 ton surówki na godzinę
2.4 Odlewnie metali żelaznych z wydajności ponad 20 ton dziennie.
2.5 Instalacje

1. do produkcji surówki nieżelaznej z rud metali, koncentratów lub surowców wtórnych w wyniku procesów metalurgicznych, chemicznych i elektrolitycznych
2. do wytopu, włączając stapianie, metali nieżelaznych, włącznie z produktami z odzysku, (rafinacja, odlewnictwo, etc) o wydajności topienia powyżej 4 ton dziennie dla ołowiu i kadmu oraz 20 ton dziennie dla wszystkich innych metali.
2.6 Instalacje do powierzchniowej obróbki metalu i materiałów plastikowych z wykorzystaniem procesów elektrolitycznych lub chemicznych gdzie objętość zbiorników przekracza 30 m³


3. przemysł mineralny

3.1 Instalacje do produkcji klinkieru cementowego w piecach rotacyjnych o wydajności ponad 500 ton dziennie lub wapna w piecach rotacyjnych o wydajności ponad 50 ton dziennie lub w innych piecach o wydajności ponad 50 ton dziennie
3.2 Instalacje do produkcji azbestu i produktów opartych na azbeście
3.3 Instalacje do wytwarzania szkła włącznie z włóknem szklanym z wydajnością przetopu 20 ton dziennie
3.4 Instalacje do wytopu substancji mineralnych włącznie z produkcją włókien mineralnych o wydajności ponad 20 ton dziennie
3.5 Instalacje do produkcji wyrobów ceramicznych poprzez wypalanie, a zwłaszcza dachówki, cegieł, cegieł ognioodpornych, wyrobów kamionkowych i porcelany, o wydajności 75 ton dziennie, i/lub o pojemności pieca przekraczającej 4 m³ o gęstości ponad 300 kg/m³ na piec


4. Przemysł chemiczny



Produkcja w znaczeniu kategorii przedsięwzięć zawartych w tej sekcji oznacza produkcję na skalę przemysłową przez chemiczną obróbkę substancji lub grup substancji wymienionych w Sekcjach 4.1 do 4.6

4.1 lnstalacje chemiczne do produkcji podstawowych związków organicznych, takie jak:

1. węglowodory proste ( łańcuchowe lub pierścieniowe, nasycone lub nienasycone alifatyczne lub aromatyczne)
2. węglowodory zawierające tlen takie jak alkohole, aldehydy, ketony, kwasy karboksylowe, estry, octany, etery, nadtlenki, żywice epoksydowe
3. węglowodory siarkawe
4. węglowodory azotowe, takie jak aminy, amidy, związki azotawe, nitrozwiązki lub związki azotanu, nitryle, izocyjanki
5. węglowodory zawierające fosfor
6. węglowodory halogenowe
7. związki organometaliczne
8. podstawowe tworzywa (syntetyczne włókna polimerowe i włókna oparte na celulozie)
9. kauczuki syntetyczne
10. farby i pigmenty
11. środki powierzchniowo czynne
4.2 Instalacje chemiczne do produkcji podstawowych substancji nieorganicznych, takich jak:

1. gazy takie jak amoniak, chlor lub chlorowodory, fluor lub fluorowodory, tlenki węgla, związki siarki, tlenki azotu, wodór, dwutlenek siarki, chlorokarbony
2. kwasy, takie jak chromowy, kwas fluorowodorowy, kwas fosforowy, kwas azotowy, kwas solny, kwas siarkowy, oleum, kwasy siarkawe
3. zasady, takie jak wodorotlenek amonu, wodorotlenek potasu, wodorotlenek sodu
4. sole, takie jak chlorek amonu, chloran potasu, węglan potasu, węglan sodu, azotan srebra
5. niemetale, tlenki metali lub inne związki nieorganiczne takie jak węglik wapnia, silikon / krzem , węglik silikonu
4.3 Instalacje chemiczne do produkcji nawozów na bazie fosforu, azotu i potasu (nawozy proste lub złożone)
4.4 Instalacje chemiczne do produkcji środków ochrony roślin i biocydów
4.5 Instalacje wykorzystujące procesy chemiczne lub biologiczne do produkcji podstawowych produktów farmaceutycznych
4.6 Instalacje chemiczne do produkcji materiałów wybuchowych


5. Gospodarka odpadami



Bez szkody dla Artykułu II Dyrektywy 75/442/EEC lub Artykułu 3 Dyrektywy Rady 91/689/EEC z 12 grudnia 1991 w sprawie odpadów niebezpiecznych (¹):

5.1 Instalacje do usuwania lub odzysku z odpadów niebezpiecznych określonych w liście, o której mowa w Artykule I (4) Dyrektywy 91 /689/EEC, określonych w Aneksie IIA i IIB (R1, R5, R6, R8 i R9) do Dyrektywy 75/442/EEC oraz Dyrektwy Rady 75/439/EEC z 16 czerwca 1975 sprawie usuwania zużytych olejów(2), o wydajności ponad 10 ton dziennie
5.2 Instalacje spalania odpadów komunalnych zgodnie z definicja Dyrektywy Rady 89/369/EEC z 8 czerwca 1989 w sprawie zapobieganiu zanieczyszczeniom powietrza przez nowe spalarnie odpadów komunalnych (³) oraz Dyrektywy Rady 89/429/EEC 21 czerwca 1989 w sprawie redukcji zanieczyszczenia powietrza pochodzącego od istniejących zakładów spalania odpadów komunalnych (4) o wydajności ponad 3 ton na godzinę
5.3 Instalacje do usuwania odpadów nie powodujących zagrożeń zgodnie z definicją w Aneksie IIA do Dyrektywy 75/442/EEC, punkty D8 i D9, o wydajności 50 ton dziennie
5.4 Wysypiska przyjmujące ponad 10 ton odpadów dziennie lub o całkowitej pojemności ponad 25000 ton, wyłączając wysypiska odpadów obojętnych


6. Inne działania


6.1 Zakłady przemysłowe do produkcji:

1. pulpy z drewna i innych materiałów włóknistych
2. papieru i tektury o wydajności ponad 20 ton dziennie
6.2 Zakłady obróbki wstępnej (mycie, wybielanie) lub barwienia włókien lub tekstyliów, o wydajności ponad 10 ton dziennie
6.3 Zakłady garbowania skór o wydajności ponad 12 ton produktu końcowego dziennie
6.4

1. Rzeźnie, których produkcja mięsa przekracza 50 ton dziennie
2. Zakłady produkcji i przetwórstwa produktów żywnościowych z:

- surowych produktów pochodzenia zwierzęcego (oprócz mleka) o wydajności ponad 300 ton produktu końcowego
-surowych produktów roślinnych o wydajności ponad 200 ton produktu końcowego dziennie

6.5 Instalacje do usuwania lub recyclingu padliny zwierzęcej oraz odpadów zwierzęcych o wydajności ponad 10 ton dziennie
6.6 Instalacje do intensywnej hodowli drobiu i świń z więcej niż:

1. 40 000 miejscami dla drobiu
2. 2 000 miejscami dla produkcji świń (ponad 30 kg), lub
3. 750 miejscami dla macior
6.7 Instalacje do powierzchniowej obróbki substancji, obiektów lub produktów z wykorzystaniem rozpuszczalników organicznych, zwłaszcza do obróbki, drukowania, pokrywania, odtłuszczania, uszczelniania, sortowania, malowania, czyszczenia i impregnowania o wydajności ponad I50 kg na godzinę lub ponad 200 ton rocznie
6.8 Instalacje do produkcji węgla lub elektrografitu poprzez spalanie lub grafityzację

1. Dyrektywa 81/217/EEC w sprawie zapobiegania i redukcji zanieczyszczeń przez azbest
2. Dyrektywa 82/176/EEC w sprawie wartości granicznych i celów jakościowych dla uwolnień rtęci przez przemysł elektrolizy chloroalkalicznej
3. Dyrektywa 83/513/EEC w sprawie wartości granicznych i celów jakościowych dla uwolnień kadmu
4. Dyrektywa 84/156/EEC w sprawie wartości granicznych i celów jakościowych dla uwolnień rtęci przez sektory inne niż przemysł elektrolizy chloroalkalicznej
5. Dyrektywa 84/491/EEC w sprawie wartości granicznych i celów jakościowych dla uwolnień hexachlorocyclohexane
6. Dyrektywa 86/280/EEC w sprawie wartości granicznych i celów jakościowych dla uwolnień pewnych niebezpiecznych substancji, które zawiera Lista 1 Aneksu do Dyrektywy 76/464/EEC, zmienianej kolejno przez Dyrektywę 88/374/EEC i 90/415/EEC zmieniającej Aneks II do Dyrektywy 86/280/EEC
7. Dyrektywa 89/369/EEC w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu powietrza przez nowe zakłady spalania odpadów komunalnych
8. Dyrektywa 89/429/EEC w sprawie redukcji zanieczyszczenia powietrza przez istniejące zakłady spalania odpadów komunalnych
9. Dyrektywa 94/67/EEC w sprawia spalania odpadów niebezpiecznych
10. Dyrektywa 92/112/EEC w sprawie procedur harmonizacji programów dla redukcji i ostatecznie całkowitej eliminacji zanieczyszczenia spowodowanego przez odpady przemysłu dwutlenku tytanu
11. Dyrektywa 88/609/EEC w sprawie ograniczenia emisji pewnych substancji zanieczyszczających do powietrza z dużych spalarni zmieniona przez Dyrektywę 94/66/EEC
12. Dyrektywa 76/464/EEC w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez pewne niebezpieczne substancje uwalniane do środowiska wodnego Wspólnoty
13. Dyrektywa 75/442/EEC o odpadach, zmieniona przez Dyrektywę 91/156/EEC
14. Dyrektywa 75/439/EEC w sprawie usuwania zużytych olejów
15. Dyrektywa 91/689/EEC o odpadach niebezpiecznych

1. Dwutlenek siarki i inne związki siarki
2. Tlenki azotu i inne związki azotu
3. Tlenek węgla
4. Lotne związki organiczne
5. Metale i ich związki
6. Pył
7. Azbest (pył zawieszony, włókna)
8. Chlor i jego związki
9. Fluor i jego związki
10. Arsen i jego związki
11. Cyjanek
12. Substancje i preparaty, co do których udowodniono, że posiadają właściwości rakotwórcze i mutagenne lub właściwości, które mogą wpłynąć na rozmnażanie drogą powietrzną
13. Polichlorowane dwubenzodioksyny i polichlorowane dwubenzofurany

1. Związki chloroorganiczne i substancje mogące utworzyć takie związki w środowisku wodnym
2. Związki fosforoorganiczne
3. Związki cynoorganiczne
4. Substancje i preparaty, co do których udowodniono, że posiadają właściwości rakotwórcze i mutagenne lub właściwości, które mogą wpływać na rozmnażanie w / lub poprzez środowisko wodne
5. Węglowodory trwałe oraz trwałe i bioakumulacyjne, toksyczne substancje organiczne
6. Cyjanki
7. Metale i ich związki
8. Biocydy i środki ochrony roślin
9. Materiały zawieszone
10. Substancje, które przyczyniają się do eutrofizacji (zwłaszcza azotany i fosforany)
11. Substancje, które mają niepożądany wpływ na równowagę tlenową (oraz można je pomierzyć z wykorzystaniem parametrów takich jak BOD, COD, etc)

Względy, które należy wziąć pod uwagę ogólnie lub w konkretnych przypadkach przy określaniu najlepszych dostępnych technik, zgodnie z Artykułem 2 (11), mając na względzie prawdopodobne koszty i zyski wynikające ze środków i zasad ostrożności i zapobiegania

1. wykorzystanie technologii nisko odpadowych
2. wykorzystanie mniej niebezpiecznych substancji
3. rozwój odzysku i recyclingu substancji wytwarzanych i wykorzystywanych w procesach oraz odpadów
4. porównywalne procesy, usprawnienia lub metody działania, które zostały wypróbowane z sukcesem na skalę przemysłową
5. postęp technologiczny i rozwój wiedzy
6. natura, skutki i wielkość danych emisji
7. terminy przekazania do eksploatacji dla nowych i istniejących instalacji
8. czas potrzebny do wprowadzenia najlepszych dostępnych technik
9. zużycie i właściwości surowców (włącznie z wodą) wykorzystywanych w procesie oraz ich wydajność energetyczna
10. potrzeba zapobiegania lub redukcji do minimum całkowitego wpływu emisji na środowisko oraz związanych z tym zagrożeń
11. potrzeba zapobiegania wypadkom oraz minimalizacji skutków dla środowiska
12. informacja opublikowana przez Komisje zgodnie z Artykułem 16 (2) lub przez organizacje międzynarodowe